حس دلتنگی

سلام به همه امیدوارم این عید و تعطیلات بهتون خوش گذشته باشه.

دو ساعت پیش دلم یهویی خیلی گرفت و واسه خودم دلم خیلی سوخت و دوست داشتم بیشینم زار  زار گریه کنم.مهمون داشتیم برادرشوهرم با نامزدش اومدند خونمون البته از دیشب و بعداظهری موقع رفتن برادرشوهرم کلی تشکر کرد و گفت ایشالا هرچی سریعتر ی نی نی بیارین و ما هم بالاخره عمو بشیم.گفتم جدی میگی گفت اره .

اون لحظه خندیدم ولی از درون گر گرفتم هیچ کسی نمیدونه که من و علی خیلی از هم فاصله داریم و من به خودم گفتم تا زمانی که ی سری مسایل حل نشه بچه نمیارم هرچند برام نیمه اولی بودن بچه مهمه ولی اون مسایل مهم تره.

خدا میدونه که من چقدر بچه میخوام و االان بهش نیاز دارم ولی وقتی میبینم علی ازم دوره و حتی پیش من نمیخوابه باید چیکار کنم.

پریشب رفته بودیم ولیمه مکه یکی از دوستای علی تو رستوران سه تا دختر کوچولوبودن که بی نهایت زیبا ومن هر سه تا رو گرفتم بغلم و کلی باهاشون حرف زدم و  اخرش هم کلی فشارشون دادم (اخه من فقط بچه هارو فشار میدم اونم چه فشاری عاشق این کارم واسه این کارمم همه بابا مامانا منتظرن بچه دار شم تا تلافی کنن و منم به همه گفتم من بعد بچه دار شدنم باهمتون قطع رابطه میکنم.تازه خواهر شوهرم گفته ما بچتو ازت میگیریم هر وقت اونقدر بزرگ شد که خودش زنگ بزنه بگه من سالمم بهت میدیم)اونجا بود که در انی تصمیم گرفتم بیخیال قضیه نیمه اول و دوم شم سریع بچه بیارم.

ولی هی روزگار....کاش من انقدر تنها نبودم.خدایا ی نگاه ویژه ای هم به ما بندازما هم اینجاییم.